Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Άκουσα χθες έναν ακροατή στο ραδιόφωνο που εργάζομαι να κάνει παράπονο για αγενή συμπεριφορά ενός πιτσιρικά απέναντί του. Συγκεκριμένα μίλησε για έλλειψη σεβασμού. Τον οποίον για να είμαι δίκαιος, δεν τον ξέρω τον άνθρωπο οπότε το σχόλιο δεν τον αφορά προσωπικά. Αφορά όλους μας.
Πριν λοιπόν κατηγορήσουμε τους νέους ότι δεν σέβονται τους μεγαλύτερους, ίσως πρέπει να αναρωτηθούμε αν εμείς τους δίνουμε λόγους να μας σέβονται.
Η ηλικία ίσως δικαιούται ευγένεια, σε καμία περίπτωση όμως αυτόματη αποδοχή και απεριόριστο σεβασμό. Ο σεβασμός κερδίζεται με τη στάση, τη συνέπεια και το παράδειγμα· δεν απαιτείται ως προνόμιο επειδή απλά γεννηθήκαμε νωρίτερα.
Το ζητούμενο λοιπόν και ταυτόχρονα το κλειδί στην όλη κουβέντα είναι το εξής: ποιο παράδειγμα προσφέρουμε; Μια κοινωνία γεμάτη σκάνδαλα, ψέματα, κλοπές και δολοφονίες ανθρώπων, συνειδήσεων, αξιοπρέπειας και κάθε έννοιας ενσυναίσθησης. Μια καθημερινότητα στην οποία προσβάλλουμε, φωνάζουμε, σπρώχνουμε, παρανομούμε, απαξιώνουμε.
Στον δρόμο, στην υπεραγορά, στα σχολεία, ακόμη και ως γονείς, συχνά απαιτούμε από τα παιδιά παιδεία και μεις ξεκατινιαζόμαστε με τον χειρότερο τρόπο και το χειρότερο δυνατό λεξιλόγιο.
Ποιοι; Εμείς οι μεγαλύτεροι που απαιτούμε σεβασμό.
Πως να μας σεβαστεί ο πιτσιρικάς;
Όσο καλή πρόθεση κι αν έχουν οι νέοι, δύσκολα θα σεβαστούν μια γενιά που τους ζητά να κάνουν όσα εκείνη έχει αποτύχει ακόμα και στα βασικά.
Σε μία κοινωνία που βγάζει τον χειρότερό της εαυτό σε ποσότητες που τα παιδιά δεν προλαβαίνουν να μεταβολίσουν.
